| تبليغات | X |
جستجوگر |
بسم اللهالرحمنالرحيم
و لقد كتبنا فيالزبور من بعدالذكر انالارض يرثها عبادي الصالحون
از غم هجر مكن ناله و فرياد كه دوش
زدهام فالي و فريادرسي ميآيد
بنفسي انت من مغيب لم يخل منا
جانم فداي تو باد كه از ما غايبي ولي ما از تو غايب نيستيم و بر ما و بر اعمال ما شاهدي.
موضوع مهدويت و مسئله حكومت جهاني آن حضرت كه مأموريت بسط عدل در سراسر كره زمين را دارد از موضوعات و مباحث دلانگيز براي بشريت امروز ميباشد. خصوصاً پس از پيروزي انقلاب اسلامي ايران و و رنسانس دوباره اسلام در عرصه سياست جهاني بشر امروز در زماني زيست ميكند كه انواع ظلمها و ستمها را تحمل كرده و لي با تبليغ مخالف آن مورد هجوم واقع ميشود نوع نگرش امريكا و ديگر قدرتهاي جهان تصرف منابع و به تاراج بردن سرمايههاي ديگر كشورها و ملل است ولي با شعار اعطاء آزادي به ديگر كشورها هجوم ميبرند بنابراين بشريت امروز ظلمي را متحمل ميشود كه شعار ظلمه بسط دمكراسي و آزادي انسان در آن سرزمينهاست. ميتوان گفت بهدليل ظلم مضاعف زورمداران و اربابان ثروت در جهان امروز سبب گرايش بيشتر مردم به مباحث مهدويت و ظهور منجي عالم شده است. در نقطه مقابل هم گرايش به منجي موعود در ميان بشريت براي صاحبان قدرت و سلطه جهاني بسيار مخاطرهانگيز و ترسآلود است برهمين اساس با اين تفكر از تمام جوانب به مخالفت برميخيزند و درصدد تخيلي جلوه دادن آن هستند و حال آنكه قرآن كريم وعده حتمي خداوند متعال را چنين بيان ميدارد:
يقيناً بدانيد كه ما در زبور «كتاب حضرت داود(عليهالسلام)» نوشتهايم پس از آنكه اين مطلب را در تورات نيز نوشته بوديم: كه حتماً بندگان صالح وارث زمين خواهند شد.
اين آية كريمه حكايتكننده اين مطلب است كه در كتابهاي آسماني زبور و تورات و قرآن موضوع حكومت انسانهاي شايسته بر سراسر زمين امري حتميالوقوع است زيرا وعده خداوند متعال(حق) است. روزي خواهد آمد كه بندگان صالح كه از نظر قرآن مسلمين راستين هستند حكومت واحد صالحان را بر همه نقاط زمين برقرار ميسازند.
با توجه به آيه فوق و آيات ديگر از قبيل آية 55 سوره نور ميتوان دريافت كه خداوند حكومت واحد بر سراسر زمين را به مؤمنان و صالحان وعده داده است و اين وعده درصورتي تحقق خواهد شد كه امام آن صالحان و مؤمنان نيز ظهور كند و رهبري آن جامعه با شعار توحيد و يكتاپرستي را برعهده گيرد همچنانكه در حديثي از پيامبر اكرم (صلياللهوعليهوآله) نقل شده است كه حضرت فرمودند: حكومت آنها بر سراسر زمين براساس توحيد و پرستش خداي يكتا و نفي هرگونه شرك است: فلا يبقي علي وجهالارض احد الاقال لاالهالاالله. با توجه به اوضاع جهاني و ظلم مستمر بر بشريت امروز و از طرفي وظيفه سنگين مسلمانان در عصر حاضر بهنظر ميرسد مسلمانان بايد بر عهد خود با امام زمان (عجلاللهتعاليفرجهالشريف) باقي مانده و بر آن اصرار ورزند تا مقدمات ظهور تكميل شود و جامعه بشري لايق ديدن آن جمال بيمثال شود. تذكر اين نكته بسيار ضروري است كه كساني ميتوانند در عصر ظهور به تكليف و وظائف خويش عمل نمايند كه در عصر غيبت به عهد و پيمانهاي خود با امام (عليهالسلام) عمل كرده باشند. اهم وظائف در زمان حاضر را ميتوان چنين برشمرد:
1. افزايش و تحكيم معرفت بيشتر و عميقتر نسبت به امام(عليهالسلام):
يوم ندعوا كل اناس بامامهم
اعرف امامك قانك اذا عرفت لم يضرك تقدم هذاالامر او تأخر
2. بازكاوي و شناسائي وظائف و تكاليف خود نسبت به حضرت وليعصر(عجلاللهتعاليفرجهالشريف)
3. يـاد حضـرت «ولا تنسنا ذكره» و حضـور در مجـالـس و مكـانهـائـي كه توسل به حضرت ميشود
4. دعا براي فرج حضرت: اكثروا الدعاء بتعجيل الفرج فان ذلك فرجكم
5. تنها ولايت و سرپرستي او را پذيرفتن و دل و سر به او سپردن
6. دوري از گناهان و انجام فرائض و آراستگي به اخلاق نيكو
مـن سـره ان يـكون مـن اصـحاب القـائم، فلينتظـر وليعمـل بـالـورع و محـاسن الاخلاق و هو منتظر
7. به مفهوم واقعي انتظار فرج داشتن
افضل اعمال امتي انتظار الفرج منالله عزوجل
انتظار، آمادهباش و تحصيل آمادگيهاي لازم براي رسيدن به اهداف و خواستههاي موردنظر است. انتظار يك حالت روحي صرف نيست بلكه با توجه به رواياتي كه آن را افضلالاعمال يا احبالاعمال ميداند يك حالت روحي جاري و ساري است كه از معرفت برخاسته و به اقدام و عمل ميانجامد كه بدون جزء اخير آن حقيقت آن تحقق نمييابد برهمين اساس است كه گفته ميشود: انتظار آمادگي آدمي در سه بعد شناخت، عاطفه و رفتار و تحول در سه حوزه وجودي بينشي و گرايش و عمل انسان است.
طوبي لمن ادرك قائم اهلبيتي و مقتد به قبل قيامه...
خوشا بهحال كسي كه قائم از اهلبيت را درك كند و قبل از قيامش به او اقتدا و تأسي نمايد. بايد انسان زندگي خود را بر مدار رضايتمندي حضرت تنظيم نمايد، بايد مهديزيست بود و از عدالتخواهي و بسط و گسترش آن گرفته تا خوراك و پوشاك و زندگي فردي و اجتماعي و جاي جاي زندگي به او تأسي نمود تا بتوان منتظر واقعي بود.
8. پيروي از وليفقيه زمان:
اما الحوادث الواقعه فارجعوا فيها الي رواة حديثنا فانهم حجتي عليكم و انا حجةالله عليهم.
در زمان حاضر بيشتر حملات دشمن برعليه ركن ركين قابل اتكاء در زمان غيبت امام عصر(عجلاللهتعاليفرجهالشريف) كه همان ولايت فقيه و التزام عمل داشتن به زمان او ميباشد. بر منتظران واقعي فرض است كه از دستور امام عصر(عجلاللهتعاليفرجهالشريف) در پيروي از وليفقيه زمان كوشا باشند.
نتيجه آنكه:
اطاعت امام يعني زمينه ظهور حضرت را فراهم ساختن
اطاعت امام يعني بسط عدالت و فرهنگ آن در جامعه
اطاعت امام يعني تلاش در جهت اصلاح خود و جامعه
اطاعت امام يعني حاكميت ولايت معصوم(عليهالسلام) در فكر، انديشه، عاطفه و احساس با اقدام و عمل براساس آن
اطاعت امام يعني جلوه و تبلور عيني خواست امام(عليهالسلام) در سراسر زندگي فردي و اجتماعي
اطاعت امام يعني برنامه ريزي راهبري نظام در جهت اهداف امام(عليهالسلام) و قرار گرفتن تمام نهادها و اركان نظام در همين راستا.
در يك كلام اطاعت امام زمان(عجلاللهتعاليفرجهالشريف) يعني تنظيـم حـركـت انسـان و جـامعـه به غايت رسيدن به خدا براساس الگوي ارائه شده در قرآن و سنت.
ديشب گله زلفش با باد همي گفتم
صد باد صبا آنجا با سلسله ميرقصند
گفتا گنهي بگذر زين فكرت سودائي
اين است حريف اي دل تا باد نپيمائي
در چنین روزی حضرت علي اکبر (ع) فرزند بزرگ امام حسين (ع) در سال 33 قمری در مدينه دیده به جهان گشودند. مادر بزرگوار ايشان ليلا دختر ابى مره مي باشد. وي زمانى چند در خانه امام حسين عليه السلام به سر برد و روزگارى در زير سايه حسين (ع) بزیست. ليلا براى امام حسين (ع) پسرى آورد، رشيد، دلير، زيبا، شبيه ترين كس به رسول خدا صلى الله عليه و آله رويش روى رسول، خويش خوي رسول، گفت و گويش، گفت و گوى رسول خدا صلى الله عليه و آله؛ هر كسى كه آرزوى ديدار رسول خدا را داشت بر چهره پسر ليلا مى نگريست، تا آنجا که پدر بزرگوارش مي فرمايد:
«هرگاه مشتاق ديدار پيامبر مى شديم به چهره او مى نگريستيم»؛ به همين جهت روز عاشورا وقتى اذن ميدان طلبيد و عازم جبهه پيكار شد، امام حسين (ع) چهره به آسمان گرفت و گفت:«اللّهم اشهد على هؤلاء القوم فقد برز اليهم غلام اشبه الناس برسولك محمد خلقا و خلقا و منطقا و كنا اذا اشتقنا الى رؤية نبيك نظرنا اليه...».
حضرت علي اکبر در كربلا حدود 25 سال داشت. برخي راويان سن ايشان را 18 و برخی 20 سال نیز گفته اند. او اولين شهيد عاشورا از بنى هاشم بود. شجاعت و دلاورى حضرت على اكبر (ع) و رزم آورى و بصيرت دينى و سياسى او، در سفر كربلا بويژه در روز عاشورا تجلى كرد. سخنان و فداكاريهايش دليل آن است. وقتى امام حسين (ع) از منزلگاه «قصر بنى مقاتل» گذشت، روى اسب چشمان او را خوابى ربود و پس از بيدارى «انا لله و انا اليه راجعون» گفت و سه بار اين جمله و حمد الهى را تكرار كرد. حضرت على اكبر (ع) وقتى سبب اين حمد و استرجاع را پرسيد، حضرت فرمود: در خواب ديدم سوارى می گويد اين كاروان به سوى مرگ می رود. پرسيد: مگر ما بر حق نيستيم؟ فرمود: چرا. پس گفت: «فاننا اذن لا نبالى ان نموت محقين» پس باكى از مرگ در راه حق نداريم!
روز عاشورا نيز پس از شهادت ياران امام، اولين كسى كه اجازه ميدان طلبيد تا جان را فداى دين كند، او بود. اگر چه به ميدان رفتن او بر اهل بيت و بر امام بسيار سخت بود، ولى از ايثار و روحيه جانبازى او جز اين انتظار نبود. وقتى به ميدان می رفت، امام حسين (ع) در سخنانى سوزناك به آستان الهى، آن قوم ناجوانمرد را كه دعوت كردند ولى تيغ به رويشان كشيدند، نفرين كرد. على اكبر چندين بار به ميدان رفت و رزمهاى شجاعانه اى با انبوه سپاه دشمن نمود. پس از شهادت، امام حسين (ع) صورت بر چهره خونين حضرت على اكبر (ع) نهاد و دشمن را باز هم نفرين كرد: «قتل الله قوما قتلوك...». حضرت على اكبر (ع)، نزديكترين شهيدى است كه با امام حسين«ع» دفن شده است. مدفن او پايين پاى ضریح مقدس اباعبد الله الحسين«ع»، در کربلای معلّی قرار دارد.
